Windpompe & Vygies

Dit het gevoel of ek net aan die slaap geraak het gisteraand toe ek ru wakkergemaak word deur ‘n helse geraas.

Strepies, die een gemmerkat, kom ingehol met ‘n muis in sy bek. Op sy hakke is die ander drie katte. Die muis ontsnap met ‘n onderaardse gepiep (klink meer verwoed as bang
)en gaan soek skuiling onder die bedkassie. Nou sit al die katte in ‘n kring om die bedkassie en klap na die muis wat wyslik net-net buite bereik sit.

Ek kry nie ‘n spier geroer nie. Was in daai diep droomlose slaap wat mens net voor middernag regkry. Ek le net daar en verwens die hele boksemdais tot in die warmplek.

Dit kom by my op dat muis se kind altemit gaan probeer ontsnap deur oor die bed te hol, maar my moegheid is groter as my vrees. Ek belowe hom egter in geen onsekere terme ‘n spoedige dood as hy dit sou waag.

Later probeer hy ontsnap en hol in die kinderkamer in, maar daar keer die katte hom vas. Hy moes een van hulle ‘n hap gegee het, want daar bars ‘n geknor los wat my nekhare laat orent staan. Van daar verskuif die onderonsie badkamer toe. Dis min of meer waar ek die stryd teen die vaak verloor het.

Vanoggend is daar geen teken van die muis nie en die katte le oral uitgeput en slaap.

Boggers.

Ek lees nog die blogs van ander ma’s met gestremde kinders. Maar ek lewer selde kommentaar.

Eerstens “hoort” ek nie meer in hulle kring nie. Verstommend hoe seer die gedagte maak.

Soos ma’s met normale kinders ongemaklik was om met my oor my kind te praat, word ek nou vermy omdat my kind dood is en hulle s’n nog lewe. Vermy is miskien die verkeerde woord. Versigtig benader is dalk meer akkuraat.

Vir maande nou al stel ons uit om ‘n behoorlike grafsteen op Loren se graf te laat sit. Ek hou nie juis van lewelose klip nie. Maar ons poging tot ‘n tuintjie kon slegs suksesvol wees terwyl ons naby gebly het. Elke keer wat ons teruggaan lyk dit meer troosteloos. Vandag het ek regtig gedink al die plante het gevrek, maar tot my verligting is die roosboompie en ander klein struikie weer besig om uit te loop. Daar het selfs hier en daar ‘n bol opgekom van die wat ons daardie eerste jaar geplant het. Dirk het egter die grafsteenonderneming gebel en verduidelik dat ons nou daar is en mooi gevra of hy ons kan kom raadgee. Binne twintig minute was die man daar.

Hy het ons voorbeelde van hulle werk gewys en verduidelik hoekom van die ander grafte in ‘n slegte toestand is. Ek wou eers plek laat vir plante, maar dit maak nie die probleem van onderhoud minder nie. Van die ander grafte met klein klippies op, lyk regtig sleg waar grassade binne-in gewaai en begin groei het. Ons het uiteindelik besluit op ‘n eenvoudige granietblad en kopsteen. Ek het ‘n idee van die bewoording, maar sal maar nog bietjie daaroor dink.

Nie een van ons het gedink dit sal maklik wees nie, maar ek was tog verstom oor hoe emosioneel ek gevoel het. Bitter ook. Ander ma’s van amper-vierjariges beantwoord hoekom-vrae. Ons soek ‘n grafsteen uit.

Dit het weer my eie hoekoms na die voorgrond gebring. Hoekoms wat ek voor my heilige siel weet daar geen antwoorde op is nie.

En toe vanaand lees ek die van een van die ma’s met gestremde kinders wat dinge die meeste “together” het myns insiens. Haar skattige Charlie was nie veronderstel om die eerste week van sy lewe te oorleef nie. En kyk wat hulle saam al bereik het! Dit het my op ‘n manier getroos. Miskien kan die ma haar nie in my posisie indink nie, maar ek kan my nog steeds in hare indink. Ek weet ook nou dat Loren se kom en gaan my anders na dinge laat kyk.

Daar op swart en wit is dit:

# Somebody else always has it worse than you.
# Somebody always has it better.
# Better or worse has no effect on happiness. None.
# The scariest thing about raising a kid with special needs isn’t the limitations–it’s the potential and how to unlock it.
# Your child is normal. Disability is a normal part of the human condition.

Die laaste twee sinne is net so waar van ‘n volwasse vrou met seerplekke aan haar siel as van ‘n kind wat gestremd is.

Bowenal weet ek dat my hoop vir die lewe na hierdie een nog groter is as altyd.

Marco het vandag besluit dis hoog tyd dat ons ‘n slag piekniek hou. Ons middagete is dus op ‘n ou slaapsak op die voorste grasperk geëet. Dirk, wat oor die algemeen nie juis hou van goed soos met die hand eet of op die grond sit nie, het hom maar laat saamsleep. Ek vermoed hy was te moeg om te protesteer.

Ons was die naweek na ‘n ooievaarstee, ek moes in die kerk speel (na ek net ‘n deel van ‘n middag gehad het om te oefen) en ons is gisteroggend na kerk Durban toe om vir my ma in die hospitaal te gaan kuier.

Ek kan nie ‘n tyd onthou wat my ma nie met rugprobleme gesukkel het nie. Ek onthou byvoorbeeld so goed die keer wat ek as kind my ma flou van pyn op die badkamervloer aangetref het. Ek het so geskrik dat ek ‘n glas water deur haar gesig gesmyt het. Sy het liewer gou bygekom voor ek haar versuip. Dis was egter maar hoe dinge verloop het met my ma en haar rug.

Die afgelope ruk het ‘n stukkie afgebreekte kraakbeen wat teen ‘n senuwee druk haar verskriklike pyn besorg. Hulle het ook gevind drie van die kussinkies tussen haar werwels is poegaai. Sy kon later glad nie meer sit nie. Dus het sy die week ‘n rugoperasie gehad.

Ons het op die ingewing van die oomblik besluit om die nag by Natalia – een van die ATKV oorde oor te bly sodat ons darem die aand ook by haar kon gaan inloer.

My ma vertel die tannie oorkant haar het die ander nag glo so tekere gegaan en begin klappe uitdeel. “Het sy darem raakgeklap?” wou ek hoopvol weet. Toe onthou my ma weer dis ek met wie sy praat en dat my simpatie uit die staanspoor liewer by die tannie as by die verpleegpersoneel gaan wees. En toe praat ons maar liewers oor iets anders. Dirk,wat gewoonlik veel meer geduld met hospitale en hulle dinge het as ek, het later ‘n bietjie van ‘n onderonsie met van die verpleegpersoneel gehad. So, dalk het die tannie rede gehad vir haar woedebui.

Toe is ons see toe waar ons ‘n lekker middag saam met die kinders op die strand deurgebring het. Die aand is ons weer terug hospitaal toe en het dankbaar die net sowat twintig minute terug Natalia toe gery in plaas van die twee ure terug Estcourt toe..

Vanoggend het ons teruggekom en ek spook nog deur die wasgoed en die vuil huis. Dit voel of ons vir weke weg was in plaas van net vir ‘n dag.

Eendag, op ‘n warm lente-aand was daar liggies oral.

Daar was die mooiste musiekinstrument op aarde. Met kurwes en warmkleurige hout.

Talent en spontaneiteit

Die papparazzi was ook daar…

En daar was magic

My geliefkoosde goed in die wêreld – behalwe familie en vriende. (In geen volgorde van belangrikheid nie en ook nog lank nie alles nie.)

1.Smarties. Want daar is so baie. Ek hou van hulle kleure. En daar is sjokolade in.
2.’n Maanligaand.
3.Reën op ‘n sinkplaatdak.
4.’n Goeie donderstorm. En as dit nog vroeg genoeg plaasvind dat die son agterna kan uitkom en daar ‘n reënboog verskyn, des te beter.
5.Pannekoek. Veral op ‘n koue dag.
6.Klippe en skulpe.
7.Katte.
8.Musiek
9.Varkore wat in plate in vleie groei.
10.Body boarding in ‘n louwarm Indiese Oseaan.
11.Grond
12.Lekker slaap
13.’n Lang outydse brief (veral van my ma)of ‘n gesels epos.
14.Die son
15.Granate
16.Vere
17.Paisley patrone in ryk kleure.
18.Verfkleur skyfies. Ek versamel hulle en raak verlief op die kleure en hulle name.
19.Powertools.
20.Rooi leer.
21.Lemonade
22.Rooiwyn
23.Koffie
24.Boeke
25.Mooi aantrek en grimeer
26.Kaalvoet loop
27.Stories
28.Kreatiwe denke
29.’n Goeie plan wanneer my planne boomskraap is.
30.’n Positiewe houding
31.Nederigheid
32.Humor
33.’n Goeie huilsessie.
34.Brood en kaas.
35.Om ys te eet.
36.Om met ‘n kers te speel.
37.Om ‘n radio te kan afsit as die geraas my pla.
38.’n Doodslaan-regte antwoord wanneer ‘n boelie reg voor jou staan (en nie ure later nie…)
39.Lego saam met die kinders bou
40.Om ‘n vars perspektief op ‘n ou probleem te hoor.
41.Die ontdekking van ‘n sielsgenoot.
42.’n Filosofiese gesprek.
43.Om iemand wat dit verdien in sy/haar maai te stuur.
44.Langpadbestuur alleen of saam met Dirk.
45.Busry op ‘n bekende roete.
46.Rooi toonnaels.
47.’n Lekker nuwe haarstyl.
48.Om my suster se raakvatmanier van kosmaak dop te hou.
49.Iemand wat “chill” wanneer ek wil.
50.’n Tee/koffiedrink vriendin.
51.’n Glas water vir die dors.
52.Seer spiere van hard werk.
53.Om iets uit niks te skep.
54.Afrikaans
55.Frank Lloyd Wright se rooi hekke
56.Die Fred en Ginger gebou in Praag.
57.Mooi koloniale huise in Suid-Afrika
58.Hout
59.Bome
60.Berge
61.Liggies
62.’n Stewige en langsame ontbyt
63.Hoop
64.’n Fliek waaruit ek stap met ‘n glimlag.
65.Donskomberse
66.Tuin natlei
67.Jasmyn
68.Plate shasta madeliefies
69.Loodglasvensters
70.’n Kombuistafel
71.Groen
72.Pêrels
73.Skaapvelpantoffels en ‘n snoesige kamerjas
74.Om mense dop te hou
75.Om vir myself te kan lag.
76.Om iemand wat dink hy’s donners slim, verkeerd te bewys.
77.Om “Snap” te speel saam met die kinders.
78.Om te kyk hoe my kinders wegkruipertjie speel. Die een verstaan die konsep minder as die ander een. Maar speel speel hulle.
79.Potensiaal
80.Vrugte en groente vars uit die tuin
81.Om met kruie te kook.
82.’n Kat se halfuur van malheid (wanneer hulle verspot rondhol.)
83.Meerkatte
84.Om ‘n hond se genot te sien wanneer mens ‘n bal vir hom gooi.
85.Soene en handjies hou met my man
86.’n Ladybird
87.Arende en valke
88.Hoendereiers uithaal
89.Neute optel onder ‘n boom.
90.Vuurhout bymekaar maak
91.Om ‘n dag op te staan en geen afsprake of ander dringende verpligtinge te hê nie.
92.Om te dink iets moet dringend gedoen word en dan daarvan vrygestel te word.
93.Om niemand gunste te skuld nie.
94.’n Kaggelvuur
95.Fietsry
96.Dagdroom
97.’n Lughawe
98.Pandjieswinkels
99.’n Boeremark
100.Streekstaal