Windpompe & Vygies

Onlangs vra iemand my of ek nou ‘n “lady of leasure” is. Onmiddelik voel ek hoe die stoom in my kop opbou en by my ore begin uitborrel. Waar kom die idee vandaan dat mense wat nie buitenshuis werk nie, niks vir hulle hande het om te doen nie?

Verveelde huisvrouens is ‘n term wat ek nog nooit verstaan het nie. Of nee, ek ken wel huisvrouens wat regtig verveeld is. Patetiese siele met te veel bediendes, geen stokperdjies en geen dryfkrag nie. Rykmanskinders wat met ryk mans getrou het en aljimmers sit en wag vir ander mense om hulle te vermaak.

In my huis en die meeste ander huisvrouens wat ek ken se huise is daar nie flippen tyd vir verveeld wees nie.

Daar is altyd wasgoed, skottelgoed of ‘n vuil vloer of twee wat smeek om seep en water. Op die oomblik is daar voortdurend ‘n vuil doek, ‘n vuil bekkie en twee hande wat omruil, afvee of skrop vereis. Daar is honde wat kos moet kry en oormuti en vlooigoed en wurmpille. Katte-ditto. Vistenks wat dan en wan ‘n goeie skoonmaak vra. Blare wat gehark moet word of groente wat natgegooi word. Tussendeur is daar Mamaaa! MAMMAAA. Kos wat gekook moet word, kinders wat blinkgelek moet word om hulle kos te eet en tafels wat afgedek moet word. Beddens maak hulleself nie op nie en klere spring nie opgevou in kaste in nie. Kort-kort soek iemand iets om te drink en projekte soos knip, plak en aanmekaarsit is deel van elke dag se uitdagings. Klein kindertjies op sigself is al ‘n voltydse werk. Dis die goed wat gedoen moet word. Die goed wat ek graag sou wou doen, kom ek nie eers by uit nie.

Ek het onlangs afgekom op ‘n amper klaargebreide trui wat ek seker begin brei het voor Marco se geboorte. Hoe ek gedink het dat ek selfs op my maerste daarin gaan kom ,weet ek nie. Die trui behoort net mooi vir Marco te pas en Marco kort hoeka ‘n lekker warm trui. Die eerste mou was driekwart gebrei en toe ek dit teen Marco se armpie meet, sien ek dis net lank genoeg vir hom. Dis toe dat ek my oge na die berge opslaan uit pure dankbaarheid en die mou net daar afeindig. Mens kyk nie ‘n gegewe perd in die bek nie. Nou brand ek om daai laaste mou klaar te brei. En dink jy ek kry tyd?

Ek wil leer hekel. Ek wil mooi goed maak vir ons huis en vir die mense wat ek liefhet en voor omgee. Ek wil ‘n ruimte skep waarbinne my man en kinders hulleself kan uitleef. Ek wil gaan stap, weer fietsry en soms tyd vir ‘n teetjie saam met ‘n vriendin afknyp. Ek gun my man ‘n dag se golfspeel of ‘n middag se sport kyk. Ek wil skeppend leef en dink. Ek wil al die baie boeke wat ek nog nie gelees het nie, verslind. EK wil vir my kinders kinderjare skep wat hulle tot in hulle oudag sal beskryf as gelukkig. My versugting is na meer ure in die dag, nie dat die dag gou moet verbygaan nie. Ek wil die tyd in my hande hou en suinig geniet wat ek weet net hier en nou gewaarborg is.

Daar is ‘n verskil tussen verveeld wees en besluit dat huisvrou wees nie is wat jy met jou lewe wil doen nie. Wel. Dan klim jy van jou bas af en gaan soek vir jou ‘n werk buitenshuis. As jou man nie daarvan hou nie: Tough! Die lewe is te kort om iets te doen wat jy regtig haat.

Ek hou van huisvrou wees. Daar is ‘n satisfaksie daarin om iets wat vuil is weer skoon te kry. Om etes te bedink wat my fiemieserige vyfjarige wel sal eet. En om by my kinders te kan wees, sal ek nog iemand anders se huiswerk ook doen. Natuurlik is daar frustrasies. Soos om dieselfde ding oor en oor te doen. Maar ek het lankal uitgevind dat my kop nie besig hoef te wees met dit wat my hande doen nie.

Ek het gehou daarvan om buitenshuis te werk ook. Mens se verwysingsraamwerk is meer kompleks, daar is meer erkenning vir dit wat jy doen en dis lekker om as individu gereken te word. Ek sou dit weer eendag wou doen.

Vir nou is ek ‘n huisvrou. NIE verveeld nie.